هیستومونیازیس(سیاه سر)

عامل بیماری سیاه سر انگل تک یاخته هیستومونیازیس است. این  بیماری عفونی بوده و تلفات بالایی دارد. بعد از ورود پروتوزآ به داخل بدن در کبد جای گرفته ودر آنجا بافت مردگی می کند و باعث آسیب به بافت می شود  .

در پی آلودگی بیشترین مرگ ومیر در ۱۲-۱۰ روز اتفاق می افتد.بلدرچین های ۱۲-۳ هفته ای مستعد ترین گروه نسبت به این بیماری هستند اما عفونت در بالغ ها اتفاق می افتد .

ارگانیسم سیاه سر از میان مواد مدفوعی پرندگان آلوده و تخم کرم های روده ای منتقل می شود .

ارگانیسم های آزاد خارج از بدن میزبان مدت زیادی زنده نمی توانند بمانند اما آنهایی که در تخم کرم ها هستند ممکن است ماه ها یا سالها باقی بمانند .

نشانه های بیماری

نشانه های بیماری شامل ضعف-پرهای ژولیده و پژمردگی-افتادگی بال ها-کاهش اشتها می باشد .

به علاوه ممکن است همراه این علایم افزایش تشنگی و قطرات زرد مدفوعی باشد .

اقدامات پیشگیری کننده شامل پرورش پرنده های جوان در سیم توری یا زمین خشک و کنترل کرم های روده ای است .

 پرورش یک گونه –کاهش حشرات وجمعیت کرم خاکی از دیگر روش های پیشگیری است

پیام بگذارید